Hakan Erken

holdeki büyük ayna.. söyle bana daha yakışıklısı var mı dünyada desem beni tanıyanlar acaip gülecekler karınlarını tuta tuta.. pisler.. ama konu o değil..

yaşlandım ben.. çok hem de.. öyle yok mok demeyin.. sadece gözümün yanlarındaki kırışıklıklar değil konu.. ya da göbeğim.. hep bu adamı göremeyeceğimi düşünürdüm ben aynalara bakarken.. bu yaşlanmış yahu.. ışıktan mı diye düşünüp yaksan bile tüm ışıkları aynı ihtiyar durunca hala karşında söyleyecek hiçbir şey kalmıyor.. bu salak ihtiyar bana sırıtmıyor.. oysa ben hep bana sırıtımışımdır aynanın karşısından ayrılırken.. göz kırpmışımdır.. bu ihtiyarın acımayla karışık sitem çağrıştıran bakışları var.. sen yoksun bıraktın beni bir şeylerden der gibi sanki.. sona yaklaştıkça mı oluyor böyle şeyler.. ya da artık damarında akan kanın gerçekten koyulaşmaya başaldığını düşündüğün zaman mı.. biteceğini bilerek yaşamak aslında zor.. neden düşünmediğini sanır ki insan biteceği zamanı.. biraz daha önceleri ne kadar uzak son, oysa birkaç adım sonra ne kadar yakın.. marjinal artıyor sona yakınlık her geçen günle.. yani yarın sabah sona, bugün yakın olduğumdan birkaç kat daha yakın olacağım.. üzücü..
yoruldum bu sabah kendime bakarken.. kötü değil durum daha, sevenler meraklanmasın.. en azından hala umut edecek güç mevcut..

Bu yazı Cuma, Eylül 29th, 2006 at 11:06 am tarihinde Düşünü-yorum kategorisi altına kaydedildi. Dilerseniz içinizdekileri dökebilir, veya sitenizde bahsedebilirsiniz from your own site.