kainatta bir nokta olduğuma inanıyorum evet.. cümle sonunda mı, herhangi bir noktalı virgülde mi yoksa üç nokta dahilinde mi yer aldığımı henüz keşfedemedim..
gittik izledik sonunda.. ilk fragmanı izledikten internette deliler gibi aradığım diğer fragmanlar quicktime formatında çıkınca ne iltifatlar etmiştim ortamlara.. bekle bekle geldi sonunda..
izleyenlerin salak sepelek eleştirilerini izledikten sonra pek de tarafsız olunamıyor aslında işin özü.. ama yine de üstü pek de kapalı olmayan amerikan propagandası, “biz olmasak ne olurdu bu asyalılarla dünyanın işi” teması dikkat […]
akar parmaklarımın arasından
bu toprak toprak değil;
düşlerimde dönmekte bir kum saati
değil bu geçen zaman, bu tarih tarih değil..
dağlarımda kokla baharı
bu nisan başka nisan değil;
yaşamış her kadın, her erkek bu memleket
değil boşa bu sevda, bu sevmek sevmek değil..
böyle mi salınır bir bayrak
bu rüzgar rüzgar değil;
uyan gazi, diril şehit
değil bu yol, bu gidiş gidiş değil..
vatan gazetesinde uzun süre geyiği döndü ya, cılkı çıktı ya; şu ilk sayfada yazan dilekcanla selahattin duman arasında.. kadın çıktıkça çıktı üst perdelere hemcinslerinin çığlığı misyonuyla.. selahattin abimiz de erkekliğin yıkılmaz kalelerini savundukça savundu cansiperane..
ama nereye kadar.. dün cumhuriyet’te de ışıl özgentürk değinmişti şu yaşa bağlı değişimlere, menapoz öncesi ve sonrası kadın, andropoz öncesi ve […]
hemen bugünden iki örnek.. ben sadece yazacağım.. yorumları size bırakmakla ne kadar akıllılık ediyorum o da tartışılır.. ama neyse.. bir kere daha inanıp güveneceğim sizlere.. bakalım kafalarda ne kadar çalışan yer var.. en yerinde tespitlere altın ikramiye vaa..
olay 1- sevimli anne daha en başından çocuğun kafasına ayrımcılığı sokuyor ki, bebecik ilerde zorluk çekmesin.. anne-kız diyaloğu:
- […]
eveeet efendime söyleyeyim.. hakanerken.com’da bir milad daha gerçekleşti bugün.. kedi-gorilerimize bir yenisi daha eklendi.. bundan sonra insan olmanın erememe-demleri konusuna, “insan denen gerzek şey” köşemizde itina ile değineceğiz.. hadi bismillah.. kedi-goriyi veren, okuyucuyu da verirmiş..
dün 18 Mart’tı evet.. biliyorum.. çok istedim aslında.. ama nereye kadar.. içimde hissettiklerimin binlerce katı hissedilmiş diye “haddimi aşarım” dedim.. büyüklüğüne kıyamadım yaşananların..
kendimi küçük, küçücük bulduğumdandır Çanakkale hakkında yazmayışım..
ama orda olmayı isteyecek kadar da büyümüşüm farkında olmadan..
gerekmesin.. ama yerini bilmesi gerekenler de bilsin..
katılıyorum.. yeniden başlayınca herşey adı yeniden doğmaksa eğer, evet; öncesindeki ayrılık da dolayısıyla ölüm gibi.. ucunda beyaz ışık yok ama.. burnun boka batar gibi hissediyorsun o kadar..
tuhaf birşey.. birden bir gün O’na ait şeyleri artık göz önünden kaldırabileceğini görüyor ve şaşırıyorsun.. “allah allah, daha dün gözümden sakınıyordum bu mailleri ne oldu ki ne?” diye düşünüp, […]
inanın i, g ve h harfleri çalışmayan bir klavyeyle (ki bu harfleri tek elimle klavyemi yatırarak yazabiliyorum şu an) bile yazılması gereken bir yazı bu albüm hakkında yazılacaklar yine.. onlar yapmaktan ben dinlemekten, yazmaktan bıkmayacağım sanırım.. eksik harfli klavyelere rağmen..
hemen her yerde tanıyabileceğim bir sound onlarınki.. duru, katıksız ve asil.. apayrı bir duruşu ve tavrı […]
yer mephisto.. saat 19 civarı.. sıkışabilir her insan.. ben de sıkıştım ve mekana doğru seğirttim inceden.. kapıyı araladım.. o ne!? o güzide kültür klübünde bile klozet kapağı kaldırılmamış ve üzerinde sarı damlacıklar var.. ay ne fena.. olmamalı olmamalı.. olmasın..
uzak kaldım klavyemden.. iş çok falan derken iki fuar üstüste.. beynim döndü, sırtım, bacaklarım kırılıyor.. ama ne zor işmiş başlamak blog yazmaya.. başlamak değil de aslında devam ettirmek.. nasıl bekler kitle “iki satır yazsa hako da okusak” diye.. amaaann.. fena fena..
gece yarıları titremeye başlıyor insan.. telefonundaki browser siteni açmıyorsa nasıl paniksin.. hatta telefondaki tarayıcıdan blog […]