katılıyorum.. yeniden başlayınca herşey adı yeniden doğmaksa eğer, evet; öncesindeki ayrılık da dolayısıyla ölüm gibi.. ucunda beyaz ışık yok ama.. burnun boka batar gibi hissediyorsun o kadar..
tuhaf birşey.. birden bir gün O’na ait şeyleri artık göz önünden kaldırabileceğini görüyor ve şaşırıyorsun.. “allah allah, daha dün gözümden sakınıyordum bu mailleri ne oldu ki ne?” diye düşünüp, o mailleri tıreşbaks’tan bile çıkarmıyorsun.. hatta “diliit forevır” diye birşeyin varlığı gözüne çarpıyor.. ilk önce “all” sonra “diliit forevır”.. sifon sesi gelmiyor birtek..
kızdığın tek şeyin anlaşılamamak olduğunu bilerek yapıyorsun bunu.. bir de O’nu sevmeyi bilecek tek’in sen olduğunu düşünerek.. salaklığa kızıyorsun aslında.. göz sahibi olup da görmemeye.. kafasını çevirmeye..
sonra sen de kafa çeviriyorsun.. ölenle ölmemek gibi gidenle gitmemek.. yaşamak için mecbursun..
Ne dersin?