kainatta bir nokta olduğuma inanıyorum evet.. cümle sonunda mı, herhangi bir noktalı virgülde mi yoksa üç nokta dahilinde mi yer aldığımı henüz keşfedemedim..
akar parmaklarımın arasından
bu toprak toprak değil;
düşlerimde dönmekte bir kum saati
değil bu geçen zaman, bu tarih tarih değil..
dağlarımda kokla baharı
bu nisan başka nisan değil;
yaşamış her kadın, her erkek bu memleket
değil boşa bu sevda, bu sevmek sevmek değil..
böyle mi salınır bir bayrak
bu rüzgar rüzgar değil;
uyan gazi, diril şehit
değil bu yol, bu gidiş gidiş değil..
dün 18 Mart’tı evet.. biliyorum.. çok istedim aslında.. ama nereye kadar.. içimde hissettiklerimin binlerce katı hissedilmiş diye “haddimi aşarım” dedim.. büyüklüğüne kıyamadım yaşananların..
kendimi küçük, küçücük bulduğumdandır Çanakkale hakkında yazmayışım..
ama orda olmayı isteyecek kadar da büyümüşüm farkında olmadan..
gerekmesin.. ama yerini bilmesi gerekenler de bilsin..
ister paranoya desinler, ister şizofreni.. fena uğraşmaktalar toprağımızla haberiniz olsun.. belirtiler çok.. tarihte defalarca görüldü bu örnek; ele geçirmenin kolay yoludur bu.. insanlara onları bir araya toplayacak, tek yürek hareket etmelerini sağlayacak bir şey bırakmazsan, sömürü kolaylaşır.. hatta bu ruhsuz, ulusal birlikten, kardeşlik hissinden ve ortak kültürden yoksun insan yığınları manda şeklinde yaşamayı da “amaaan […]
artık yeter.. bakınız akbank caz festivali yaklaşmakta.. dolayısıyla da “ülkemizin ve milletimizin yıkılmaz koruyucusu (!) gerici iktidar ve yaltakçıları kurumlar, masum zavallı bir çikolata aracılığıyla “aklı selim türk milletini caz müziğin zehirli (!) dokunuşlarından uzak tutma” çabası içersindedir.. türk aile yapısının bu amansız düşmanı (!), genç türk dimağlarının müstakbel kirli lekesi (!), ne yapılıp edilip, […]